Eindelijk weer nieuws....

Allereerst, wat nieuwe foto's op http://community.webshots.com/user/robertjpp

Zo, al ruim 3 maanden in Chicago, dan zal die gast toch al wel wat gedaan hebben?

Nou, het eerste trimester van mijn opleiding zit er nu net op en ik moet zeggen dat het tot nu toe aardig gaat. Pluspunten zijn de erg leuke groep vrienden waarmee ik doorgaans optrek, zowel voor werkopdrachten als voor sociale activiteiten (was lang geleden sinds mijn laatste 'drinking game';), en het eindelijk weer bezig zijn met wat ik echt wil. Niet dat werken bij de fraudebestrijding-afdeling niet leuk was, maar na de nodige info te hebben vernomen om in krappe tijden ongestraft een extra zakcentje te verkrijgen, had ik dat toch ook wel gezien.
Het is hier nog wel redelijk lastig om een balans te vinden tussen werken en vrije tijd, vooral omdat je hier nou eenmaal veel meer moet doen voor vakken. Gemiddeld moet je toch wel 50+ uur uittrekken om alles gedaan te krijgen in een week, wat in schril contrast staat met de tijd die een gemiddelde Nederlandse student moet besteden aan de studie (volgens de laatste peiling geloof ik ong. 30-32 uur/week). En toch slagen we minstens net zo goed in het leven.....dat beschouw ik dan maar als het bewijs dat Europeanen intelligenter zijn...

De examens zitten er nu net op en uiteindelijk was ik erg tevreden met mijn cijfers, dus gelukkig heeft de moeite wel geloond....
Vanaf nu wordt het minder vakken volgen en geleidelijk aan meer tijd besteden aan mijn onderzoek, wat nu in de opstartfase zit. Voor de geinteresseerden: helemaal onderaan staat in een paar zinnen omschreven waarmee ik me in principe ga bezighouden. Let op: je kan onverwacht overhoord worden!
Uiteraard heb ik intussen wel enkele ervaringen opgedaan, die ik jullie niet wil weerhouden.

Verhuizen: dit was een enerverende ervaring, wat vnl. te maken had met het rijden in Chicago. Behalve het feit dat ik een minivan had gehuurd en ik niet bepaald gewend ben dat formaat vehikel te besturen, waren het met name alle kleine details in de verkeersregels die het een, laten we zeggen, interessante survivaltocht maakte....Zo stond ik regelmatig te wachten op iemand anders bij een kruising, terwijl ik eigenlijk zelf voorrang had. Ze hebben hier nl. erg veel 4-stops-kruispunten, wat simpelweg inhoudt dat iedereen stopt en degene die het eerst komt, het eerst weer wegrijdt. Een soort survival of the alertest (of zoiets...) dus. Tja, en dat kennen we niet.....Een ander aspect is dat je vaak rechtsaf mag slaan, zelfs als het verkeerslicht op rood staat....Om een lang verhaal kort te houden: de student die naast me zat om me met verhuizen te helpen, is elke keer dat ik hem ontmoet zo blij om me te zien, dat hij waarschijnlijk niet had verwacht dat ik nog steeds zou leven :) naja, hij weet dan ook niet dat ik zelf nog geen auto heb..

Chicago:
De indruk van Chicago tot nu toe: fantastisch!! In het centrum is de sfeer heerlijk ontspannen, het ziet er allemaal prachtig uit (millenium-park, de architectuur), mensen zijn vriendelijk en alles nog betaalbaar ook. Goed, je moet niet in de zuidelijk helft van de stad komen, aangezien daar elke dag minimaal 1 persoon wordt omgelegd (misschien nog een overblijfsel van de '20er jaren?). Ook Chinatown is een avontuur om rond te lopen, maar niet 's avonds, want er schijnen dan zo'n 20 bendes actief te zijn......juist.....
Maar goed, zolang je niet teveel naar het zuiden of westen gaat, is het allemaal prima (hoewel ik wel al 2 keer 's ochtends bij het weggaan een licht spoor van bloeddruppels in mijn straat ontwaarde, dus er gebeurd af en toe nog wel wat....maar wat...?)

Football:
Ja, je leest het goed, ik ben football gaan spelen. In een lekker slecht studenten-teampje, dus geen training ofzo, maar natuurlijk wel fanatiek tijdens de wedstrijd! De sport zelf is echt fantastisch! Ons 'seizoen' was slechts 5 wedstrijden, dus uiteindelijk heb ik net de basis onder de knie gekregen (er komt echt enorm veel strategie bij kijken en zeker als je niet bekend met de terminologie bent, vakt het niet mee om je opdrachten goed uit te voeren).
Dit soort studentencompetities wordt trouwens als vlaggetjes-football gespeeld, wat inhoudt dat je zonder bescherming speelt, maar er dan ook niet gebodycheckt mag worden. In plaats daarvan draag je een riem met vlaggetjes, die eraf getrokken moet worden om te tackelen. Het is dus in essentie een non-contact sport dan. Het gaat er gelukkig nog steeds vrij heftig aan toe af en toe, dus het blijft erg leuk :) Helaas voor mij heb ik me blijkbaar bij de laatste wedstrijd dusdanig geblesseerd aan mijn rug, dat ik zo'n 4 weken niet kon sporten, maar goed, hoort erbij.
Volgend trimester waarschijnlijk basketbal, eens kijken of ik het eindelijk voor elkaar krijg om te dunken... als blanke non-atleet....

Dit is het voor zover, de volgende week: wat ik tot nu toe mis en wat echt totaal niet!

Groetjes/liefs/houdoe/de ballen/laterz/greetz/ciao/so long,

Robert

ohja, en schrijfseltjes met updates van jullie zijn natuurlijk ook altijd welkom :)

Mijn onderzoek: zoals de meesten van jullie weten, wordt er bij bypass-operaties doorgaans een bloedvat van de patient (bv uit zijn/haar been) zelf gebruikt. Behalve het ongemak dat dat bezorgd (je raakt tenslotte een bloedvat uit je been kwijt), zijn er ook lang niet altijd geschikte vaatjes beschikbaar. Een oplossing zou een kunststof bloedvat zijn, maar bij het vervangen van kleine bloedvaatjes (diameter minder dan 6mm), raken die snel verstopt door lokale thrombose, vooral door de ontstekingsreactie in de eerste 30 dagen. Vrij recent is bekend geworden dat een gezond bloedvat een bepaald stofje afgeeft (NO oftewel stikstof oxide), dat erg belangrijk is bij het voorkomen van lokale thrombose. Kortom, maak een bloedvat dat NO kan afgeven in die eerste 30 dagen en je bent al een heel eind! Niet erg makkelijk trouwens, vnl. het langere tijd doen afgeven van NO in een gecontroleerde manier is lastig.

Wat wij willen is om een ander stofje, protamine, in kleine PLLA microbolletjes te 'verstoppen', en die microbolletjes dan weer in de wand van een ePTFE bloedvat te stoppen. Protamine kan zo gemanipuleerd worden dat het in contact met een waterige oplossing (bloed dus) NO kan afgeven. Bovendien kan protamine zelf cellen van een bloedvat stimuleren om zelf NO te produceren. Door dit stofje in PLLA bolletjes in te bouwen, zorgen we ervoor dat het redelijk constant wordt afgegeven. NO zal hierdoor in de eerste week worden afgegeven (langer is niet mogelijk), terwijl de afgifte van protamine langzamer gaat, waardoor de resterende paar weken de cellen zelf NO produceren en dus het gewenste effect bereikt wordt. De PLLA bolletjes worden uiteindelijk afgebroken in het lichaam en zijn onschadelijk. Klinkt goed natuurlijk, maar uiteraard zijn er problemen, waar ik aan ga werken. Bijvoorbeeld om de bolletjes zo klein te krijgen dat we ze in de ePTFE vaten te krijgen. Verder hebben we nog wat andere ideeen, maar dit is voorlopig waar ik aan ga werken, in een notendop.