Check die update!

Hello all,


nu ik hier alweer een paar maanden zit, wordt me uiteraard met enige regelmaat gevraagd of ik al heimwee krijg naar Nederland, of op z'n minst dan in ieder geval al dingen mis.

Om meteen maar met de door in the house te fall: nee, ik heb nog geen heimwee naar Nederland (sorry ma, pa), wat niet will zeggen dat ik niet soms met weemoed terugdenk aan NL. Behalve familie en vrienden in het algemeen die ik mis, gaat het dan voornamelijk om typische Nederlandse idiosyncrasieen, kleine details die net even anders zijn, hoewel het leven hier verder vergelijkbaar is. Enkele bespiegelingen:


1. Nederland heerst in toetjesland! ALs ze al smaakjesyoghurt hebben, dan is het doorgaans zo chemisch dat het glazuur van je tanden bij de eerste hap al tegensputtert. Het wonderlijke gewennings-principe kan gelukkig veel aan, dus eet ik het nu meerdere maken per week! Vla bestaat niet buiten Nederland......helaas...


2. Je kookt hier of helemaal niet, of met enkel basisingredienten. Pakjes zijn er niet. Punt.
Blijkbaar is de Nederlandse voedselmarkt op vrij unieke wijze geevolueerd richting een pakjescultuur, zodat iedereen in korte tijd en met beperkt budget een toch respectabel maal op tafel kunnen zetten. Heel belangrijk natuurlijk, zeker met Hollandse restaurant-prijzen! Hier gaat men simpelweg uit eten, en smaakpapillen zijn bij velen door het eten hier al zo afgestompt dat ook al het betaalbare restaurant/snack-voedsel nog orgastische prikkels richting het brein krijgt.

3. Mensen zijn hier doorgaans echt heel dik (naar Hollandse maatstaven) of juist heel fit. De tussenvorm, niet echt fit maar ook nog niet over een denkbeeldige drempel richting moddervet, waar Nederlanders in uitblinken, zie je hier relatief minder vaak. Het kan natuurlijk ook zijn dat hier zoveel klompjes vet rondwaggelen dat de rest er automatisch superfit uitziet.....

4. Het geven van fooien van 15-20% is hier normaal, of het nou een restaurant is, een taxi, de meubelbezorgers, de toiletdame of de barkeeper. Een ober moet toch wel bijna in het zicht in je hamburger staan spugen en je wisselgeld in natura aan je vrouw teruggeven, willen Amerikanen geen fooi geven. Hieruit volgt dat bediendes schandalig onderbetaald worden, omdat ze het merendeel van hun salaris uit fooien ontvangen. Geen fooi geven staat dus gelijk aan je ober z'n familie kerstcadeautjes ontzeggen. Voordeel voor ons klanten is wel dat je hier als klant echt koning bent en bediendes, caissieres e.d. altijd vriendelijk zijn (in tegenstelling tot NL, waar je blij mag zijn als een kassabediende het vijlen van haar nagels tijdelijk wil onderbreken om je artikelen te scannen)

5. De leefomstandigheden verschillen hier van blok tot blok. Bijv. waar ik woon is het okay, een paar minuten lopen (waar ik boodschappen doe) en je zit in een soort ghetto met gangbangers (=hangjeugd to the xtreme). Volgende straat is het weer prima in orde. Ander vb.: een vriendin zit in een int. studentenhuis van de Univ. van Chicago. Dat ene blok is okay, alle blokken direct daaromheen staat bekend als ronduit gevaarlijk 's avonds. Ze kan dus letterlijk nergens heen 's avonds als ze alleen is. Overigens heeft de term 'mindere buurt' hier een iets andere lading dan in NL. In NL loop je dan misschien een zwerver tegen het lijf, hier loop je dan kans op beroving al dan niet onder bedreiging met een wapen.

6. 1-dollar winkels schoppen kont!

7. Etenswaren die ze hier nog moeten ontdekken: rookworst, gevulde speculaas, stroopwafels, salmiakdrop, vleeswaren voor op brood (echt waar, zeeer beperkt hier), Palm-bier, Hollandse erwtensoep, vruchtenvlaaien,

8. Het gebrek aan verse vis in Amerikaanse supermarkten

9. De totaal andere instelling van Amerikaanse studenten vergeleken met Hollandse (ze zijn gemotiveerder en werken harder)
10. Bij sportevenementen wordt hier i.h.a. alleen gestreden op het veld en niet erbuiten. Amerikanen zijn enorm fanatiek, maar holliganisme zoals bij het voetbal is hier eigenlijk niet. Als er al gevochten wordt dan is het door de spelers zelf (bijv. bij ijshockey), maar doorgaans is iedereen hier fanatiek op een vriendelijke manier. In Nederland wordt meestal gewezen naar al het geld dat omgaat in een sport zoals voetbal, maar in Football, Honkbal en Basketbal hier gaat tientallen malen zoveel geld om en toch geen supportersgeweld. Hoe zou dat toch komen?

11. Reclame op TV voor botox-behandelingen. Heel veel reclame voor geneesmiddelen (bv. Viagra) op TV. Het mooie is dat de fabrikanten wel wettelijk verplicht zijn alle bijwerkingen in de reclame te vermelden. Tijdens een reclame voor een pil voor een betere nachtrust krijg je dan ook te horen "Mogelijke bijwerkingen zijn hoofdpijn, verlies van eetlust, maagbloedingen en de dood". Dus........ik ga wel iets eerder naar bed!

Ik ben ongetwijfeld van alles vergeten en bovendien is 90 % van jullie toch allang afgehaakt halverwege......voor degenen die dit nog wel lezen, mocht je vragen hebben of opmerkingen over zaken die ik vergeten ben: laat het me weten!

Tot de volgende update!

Eindelijk weer nieuws....

Allereerst, wat nieuwe foto's op http://community.webshots.com/user/robertjpp

Zo, al ruim 3 maanden in Chicago, dan zal die gast toch al wel wat gedaan hebben?

Nou, het eerste trimester van mijn opleiding zit er nu net op en ik moet zeggen dat het tot nu toe aardig gaat. Pluspunten zijn de erg leuke groep vrienden waarmee ik doorgaans optrek, zowel voor werkopdrachten als voor sociale activiteiten (was lang geleden sinds mijn laatste 'drinking game';), en het eindelijk weer bezig zijn met wat ik echt wil. Niet dat werken bij de fraudebestrijding-afdeling niet leuk was, maar na de nodige info te hebben vernomen om in krappe tijden ongestraft een extra zakcentje te verkrijgen, had ik dat toch ook wel gezien.
Het is hier nog wel redelijk lastig om een balans te vinden tussen werken en vrije tijd, vooral omdat je hier nou eenmaal veel meer moet doen voor vakken. Gemiddeld moet je toch wel 50+ uur uittrekken om alles gedaan te krijgen in een week, wat in schril contrast staat met de tijd die een gemiddelde Nederlandse student moet besteden aan de studie (volgens de laatste peiling geloof ik ong. 30-32 uur/week). En toch slagen we minstens net zo goed in het leven.....dat beschouw ik dan maar als het bewijs dat Europeanen intelligenter zijn...

De examens zitten er nu net op en uiteindelijk was ik erg tevreden met mijn cijfers, dus gelukkig heeft de moeite wel geloond....
Vanaf nu wordt het minder vakken volgen en geleidelijk aan meer tijd besteden aan mijn onderzoek, wat nu in de opstartfase zit. Voor de geinteresseerden: helemaal onderaan staat in een paar zinnen omschreven waarmee ik me in principe ga bezighouden. Let op: je kan onverwacht overhoord worden!
Uiteraard heb ik intussen wel enkele ervaringen opgedaan, die ik jullie niet wil weerhouden.

Verhuizen: dit was een enerverende ervaring, wat vnl. te maken had met het rijden in Chicago. Behalve het feit dat ik een minivan had gehuurd en ik niet bepaald gewend ben dat formaat vehikel te besturen, waren het met name alle kleine details in de verkeersregels die het een, laten we zeggen, interessante survivaltocht maakte....Zo stond ik regelmatig te wachten op iemand anders bij een kruising, terwijl ik eigenlijk zelf voorrang had. Ze hebben hier nl. erg veel 4-stops-kruispunten, wat simpelweg inhoudt dat iedereen stopt en degene die het eerst komt, het eerst weer wegrijdt. Een soort survival of the alertest (of zoiets...) dus. Tja, en dat kennen we niet.....Een ander aspect is dat je vaak rechtsaf mag slaan, zelfs als het verkeerslicht op rood staat....Om een lang verhaal kort te houden: de student die naast me zat om me met verhuizen te helpen, is elke keer dat ik hem ontmoet zo blij om me te zien, dat hij waarschijnlijk niet had verwacht dat ik nog steeds zou leven :) naja, hij weet dan ook niet dat ik zelf nog geen auto heb..

Chicago:
De indruk van Chicago tot nu toe: fantastisch!! In het centrum is de sfeer heerlijk ontspannen, het ziet er allemaal prachtig uit (millenium-park, de architectuur), mensen zijn vriendelijk en alles nog betaalbaar ook. Goed, je moet niet in de zuidelijk helft van de stad komen, aangezien daar elke dag minimaal 1 persoon wordt omgelegd (misschien nog een overblijfsel van de '20er jaren?). Ook Chinatown is een avontuur om rond te lopen, maar niet 's avonds, want er schijnen dan zo'n 20 bendes actief te zijn......juist.....
Maar goed, zolang je niet teveel naar het zuiden of westen gaat, is het allemaal prima (hoewel ik wel al 2 keer 's ochtends bij het weggaan een licht spoor van bloeddruppels in mijn straat ontwaarde, dus er gebeurd af en toe nog wel wat....maar wat...?)

Football:
Ja, je leest het goed, ik ben football gaan spelen. In een lekker slecht studenten-teampje, dus geen training ofzo, maar natuurlijk wel fanatiek tijdens de wedstrijd! De sport zelf is echt fantastisch! Ons 'seizoen' was slechts 5 wedstrijden, dus uiteindelijk heb ik net de basis onder de knie gekregen (er komt echt enorm veel strategie bij kijken en zeker als je niet bekend met de terminologie bent, vakt het niet mee om je opdrachten goed uit te voeren).
Dit soort studentencompetities wordt trouwens als vlaggetjes-football gespeeld, wat inhoudt dat je zonder bescherming speelt, maar er dan ook niet gebodycheckt mag worden. In plaats daarvan draag je een riem met vlaggetjes, die eraf getrokken moet worden om te tackelen. Het is dus in essentie een non-contact sport dan. Het gaat er gelukkig nog steeds vrij heftig aan toe af en toe, dus het blijft erg leuk :) Helaas voor mij heb ik me blijkbaar bij de laatste wedstrijd dusdanig geblesseerd aan mijn rug, dat ik zo'n 4 weken niet kon sporten, maar goed, hoort erbij.
Volgend trimester waarschijnlijk basketbal, eens kijken of ik het eindelijk voor elkaar krijg om te dunken... als blanke non-atleet....

Dit is het voor zover, de volgende week: wat ik tot nu toe mis en wat echt totaal niet!

Groetjes/liefs/houdoe/de ballen/laterz/greetz/ciao/so long,

Robert

ohja, en schrijfseltjes met updates van jullie zijn natuurlijk ook altijd welkom :)

Mijn onderzoek: zoals de meesten van jullie weten, wordt er bij bypass-operaties doorgaans een bloedvat van de patient (bv uit zijn/haar been) zelf gebruikt. Behalve het ongemak dat dat bezorgd (je raakt tenslotte een bloedvat uit je been kwijt), zijn er ook lang niet altijd geschikte vaatjes beschikbaar. Een oplossing zou een kunststof bloedvat zijn, maar bij het vervangen van kleine bloedvaatjes (diameter minder dan 6mm), raken die snel verstopt door lokale thrombose, vooral door de ontstekingsreactie in de eerste 30 dagen. Vrij recent is bekend geworden dat een gezond bloedvat een bepaald stofje afgeeft (NO oftewel stikstof oxide), dat erg belangrijk is bij het voorkomen van lokale thrombose. Kortom, maak een bloedvat dat NO kan afgeven in die eerste 30 dagen en je bent al een heel eind! Niet erg makkelijk trouwens, vnl. het langere tijd doen afgeven van NO in een gecontroleerde manier is lastig.

Wat wij willen is om een ander stofje, protamine, in kleine PLLA microbolletjes te 'verstoppen', en die microbolletjes dan weer in de wand van een ePTFE bloedvat te stoppen. Protamine kan zo gemanipuleerd worden dat het in contact met een waterige oplossing (bloed dus) NO kan afgeven. Bovendien kan protamine zelf cellen van een bloedvat stimuleren om zelf NO te produceren. Door dit stofje in PLLA bolletjes in te bouwen, zorgen we ervoor dat het redelijk constant wordt afgegeven. NO zal hierdoor in de eerste week worden afgegeven (langer is niet mogelijk), terwijl de afgifte van protamine langzamer gaat, waardoor de resterende paar weken de cellen zelf NO produceren en dus het gewenste effect bereikt wordt. De PLLA bolletjes worden uiteindelijk afgebroken in het lichaam en zijn onschadelijk. Klinkt goed natuurlijk, maar uiteraard zijn er problemen, waar ik aan ga werken. Bijvoorbeeld om de bolletjes zo klein te krijgen dat we ze in de ePTFE vaten te krijgen. Verder hebben we nog wat andere ideeen, maar dit is voorlopig waar ik aan ga werken, in een notendop.

Home sweet home?

En ja hoor, eindelijk heeft hij de tijd genomen om eens een verhaaltje op zijn site te zetten. En dat al binnen 2 maanden!

Om enige verwarring die bij sommigen onder jullie heerst meteen maar te verhelpen: ik zit inderdaad sinds 20 augustus in Chicago, waar ik officieel per 26 september gestart ben op Northwestern University met een traject dat me hopelijk een Ph.D. in Biomedische Technologie gaat opleveren in 2011. Volgens alle ouderejaars PhD-studenten kan ik me overigens beter voorbereiden op een periode van minimaal 5 jaar en waarschijnlijk zelfs 6 jaar. Verbazingwekkend genoeg lijkt iedereen zich hier bij voorbaat al neer te leggen bij frustratie en vertraging, en het hardop uitspreken van de wens om het toch echt in ong. 4 jaar af te ronden wordt bijkans als verraad beschouwd.....verwachtingspatronen over jezelf mogen niet te hoog zijn blijkbaar....

Om bij het begin te beginnen, het vinden van een apartement was niet zo eenvoudig als gehoopt. Op aanraden van velen was ik min of meer op de bonnefooi naar de States vertrokken en slechts onderdak geregeld voor de eerste 12 dagen. Er zouden genoeg woningen zijn, dus dat mocht geen probleem zijn, toch? Nou, dit pakte toch ietwat anders uit....
Om de boel wat te bespoedigen, had ik besloten om een bemiddelingsbureau in te zetten, welke me op de tweede dag na aankomst langs een handvol apartementen leidde, die aan mijn eisen (en belangrijker, financiele limitaties) voldeden. Om een woning te krijgen, kon ik me daarna inschrijven voor 1 apartement. Waarom maar 1? Omdat je 1 maand huur moet betalen bij het inschrijven op een woning en je, als je na toewijzing van de woning besluit de woning niet te betrekken, je dollars kwijt bent. Anyway, so far so good, toch? Wat ze echter vergaten me te vertellen is dat je als net aangekomen buitenlander niet echt gewild bent als huurder......

Nou heeft dat niet direct met het allochtoon-zijn an sich te maken heeft (hoewel ik natuurlijk best in Nederland getraind kan zijn in het binnenvliegen van bepaalde gebouwen...), maar meer met het feit dat ik totaal geen krediet-historie heb in de USA, waardoor ze niet weten hoe goed ik ben met betalen....
Om een lang verhaal kort te maken: mijn eerste aanmelding werd afgewezen vanwege dit feit. Bij mijn aanmelding voor een ander apartement kreeg ik precies 2 dagen voordat ik dakloos zou zijn, te horen dat ik haar kon krijgen, mits ik even 3 maanden huur vooruit kon betalen.......tja, misschien zou ik in hun positie ook wel misbruik maken van de situatie....Maar goed, weinig keus, dus ik wilde haar toch wel nemen.

Er was nog wel een klein probleem, nl. dat ik 2500 dollar ineens op moest hoesten, terwijl ik mijn creditcard niet meer kon gebruiken. Aangezien je ook geen bankrekening kan openen zonder een vast woonadres, bleef er dus 1 optie over: contant betalen. Aangezien ik maar twee dagen had om te pinnen en je hooguit 750 euro/dag kan pinnen, werd het toch nog penibel.

Eigenlijk heeft de gunstige koers van de dollar ervoor gezorgd dat ik net genoeg dollars kon pinnen in die 2 dagen om de huur op te hoesten! Ach ja, het kan niet altijd van een leien dakje gaan....

Maar! Uiteindelijk kon ik toch nog precies op 1 september mijn nieuwe stulpje betrekken, waarvan jullie hieronder de eerste foto's zien van de voorkant van het apartementencomplex, het meer direct aan de voorkant van het complex en de woonkamer. Voor meer foto's, zie:

http://community.webshots.com/user/robertjpp?vhost=community

Uiteindelijk ben ik erg blij met dit apartement, want het is ruim, alles is nieuw (rehabbed) en de lokatie is prima, aan het meer (dat groter is dan Nederland, dus het is meer een zee, afgezien van de smaak dan...) en redelijk dichtbij de universiteit.

Goed, tot zover de eerste, lange berichtgeving. Ik zal snel een bericht posten over Chicago en wat ik zoal uitvoer hier.

Mijn contact-info:

Robert van Lith

7102 N. Sheridan Road, Apt. #G2

Chicago, IL 60626

Tel: +1 847 757 5414

Email: robert.tue at gmail.com

Test test!

Dit is slechts een testje om te kijken of alles wel goed werkt.